Ik werkte in die tijd bij de NOS (op een afdeling die NOS Online heette, een samenwerking tussen Internet en Teletekst). Misschien zou een NOS'er niet zo'n site mogen hebben, was wel door me heen gegaan. Maar de ergernis was te groot. Op de werkvloer was bij een aantal mensen wel bekend dat ik deze site had, maar ik ben ervoor nooit bij de baas geroepen.
Enige maanden later verscheen er een andere site: www.balkenende-stop.nl. Deze zag er professioneler uit. En er was zelfs een logo:
We besloten te linken naar elkaar.
Ik weet nog dat ik bang was dat mijn site impliciet uitgelegd kon worden als 'haatzaaien'. De moord op Pim Fortuyn was immers nog maar kort geleden. Daarom legde ik op de site omstandig uit dat het me niet om de persoon ging (ik schreef zoiets als "ook hij zal van zijn moeder houden").
Wat voor mij een rare ervaring was, is dat er ergens op het internet in deze tijd met naam en toenaam gediscussieerd werd over de maker van de site.
De site had niet de werking die ik hoopte, want daarna kwamen Balkenende II, Balkenende III en Balkenende IV.
Hij bleef wel online. En dat kostte me bijna het verkrijgen van een andere baan. In een sollicitatieprocedure had de site een afschrikkende werking en ik werd afgewezen. Omdat de site zo goed als 'dood' was, haalde ik hem weg en... ik kreeg de baan alsnog.
En nu is het 2010.
Op het internet is niets meer te vinden van 'Stop Balkenende' (Ook niet van Balkenende Stop, overigens). Ook de discussie over mijn persoon is weg. Het is dus mogelijk dat het internet 'vergeet', blijkt. Misschien dat de AIVD nog een dossier over me heeft.
En waarom ik dit verhaal vertel, is een sterke, prikkelende cartoon van Jos Collignon in de Volkskrant van vandaag. Zijn ergernis moet ook diep zitten. Ik heb hem even geleend van zijn site (klik erop voor een vergroting):
